Bay C

Hayatın neresinde saklıyım bilmem.Ama şu günler bir an önce bitsin diyorum içimden.Hatta yansıtıyorum dışarıya.
Hayat başlı başına bir sınav.
Her yerde sınav.
 
Çaresizlik bu olsa gerek.
Maddiyattan başka çıkış bulamamak.Hayatın en önemli meselesi "para" olan insanların arasındayım.
Korkuyorum, ama "gerçeğin" dışında bir korku.
 
İşte yaşadığım bu anlamsız korku beni hayatın en başarısız insanların arasına sokuyor.
 
Sorular soruluyor?
"Neden"
Bilmiyorum.
 
Şu an nerede olmak istersiniz sorusunu soracak olursa birisi.Sanırım hiç bir yerde derdim.
Ve eklerdim; boşlukta kaybolmak isterdim.
 
......
 
Keşke buralarda olmasaydım.Ya da ben olarak doğmasaydım.
Ya da hiç doğmasaydım.Yüzümde korkular olmasaydı.
 
İçimde biriken acılar git gide geleceğimi de karartıyor.Sanırım karanlık bir gelecek bekliyor beni.
Hayır, bildiğiniz gibi değil.
O kadar da değil deme, o kadar çok ki...
 
.......
 
Yansıyan satırlarımı belki benden başka anlayan yoktur.Ya da düşünmememi isteyen insanlar anlıyordur bu acı kokan satırları.
 
Şimdi karanlık sokaklarda adım atıp, bir şiir fısıldamak.Ya da anlamsız bir şarkı tutturmak.
........
 
Ve bittim.
Düştüm, kalkamıyorum.Kimse kaldırmıyor beni.Herkes başımda durup "vah vah" çekiyor ve bana acıyorlar.
"Neden düştü bu çocuk" diyen yok.
 
Durun bir dakika.O da neyin nesi öyle.
Garip bir rüya olmalı.Düşmemeliyim.
Ben hayalleri olan bir insanım.Böyle kolay kolay yenilmem.
Hani nerede hedefler?
Her bitirdiğin kitap da hissettiğim duygular nerede?
Peki sen neredesin?
 
........
 
Sessizlik...Sessizlik...Sessizlik.
Düşünceler...Düşünceler...Düşünceler.
Ya da Napolyon gibi;
"PARA...PARA...PARA"
 
Eskiden isminin baş harflerinden yazdığım şiirleri anımsıyorum.
Ve ben kimim sorusuna cevap veremiyorum...
Ve öyle güzel utanmadan ağlıyorum...