Bay C

Dostluk ve aptallık kelimesini

 aynı cümlede kullanmayacağımı öğreten insana,

 dostuma...

Gece karanlık.Güzel bir şarkı dinlerken aklıma güzel şeyler geldi dostum.Bu güzel şeylerden biri olarak yansıdın satırlarıma.

Bu aptal arkadaşın bazen anlayamadı senin dünyanı.Ama sen hep anladın beni ve anlaşılamayan dünyamı.

Dostluk kavramını yücelten sevgili insan.Ve gülünce insanı sevindiren insan.Kutsal bir dostluk ifadesiydi yüzün.Saçmalıklardan öte manalar saklıydı sözlerinde.Dostluğun ve tüm dostluklar seninle güzel.

Bana anlayamadığım hayat kavramlarını öğrettin.Hayatın karşısında dik durmayı ve durmadığın zaman seni alıp götüreceğini, hatta yaşadığın aşklarla bana aşkın tarifini bile yaptın.Hiç kimsenin yapmadığını, yapamadığını ve hiç bir zaman yapmak istmediklerini yaptın bana.Tüm yapılanlara rağmen adam gibi teşekkür bile edemedim sana.Ama hep minnettar kaldım.Bir vicdan azabıyla çalmıştım çoğu kez kapını.Karşılığını veremedim hiç bir şeyin.Ama bunların hiç bir önemi yoktu senin yanında.Sen sadece "değer verirdin."

Bir insanı hatalarıyla kolay kolay sevmez insanlar.Sen beni hatalarımla sevdin.Öyle kabul ettin.Belki "diğerleri" de öyle.Ama sen başkasın.Güzel bir şekilde başkalaştırdın dostluğumuzu.

Şimdi bir göğe yükselen bir binanın tepesinde, ayaklarım altında kalan, ayaklar altına alınmış insanlığı izliyorum.Ve bir kez daha dostluk kavramını düşünüyorum.Şimdi ve sonra kavram kargaşalarında bana anlattığın kavramları tekrar anlat dostum.Kapını çalışıyorum.Güler yüzünle karşılayacağına emin bir şekilde...

Dostluğumuzun bitmemesi için dualarım.

Dostluğuna ihtiyacım var saçma sapan ideolojilerde kaybolurken...