Bay C

İçimden bir ses çılgınca bağırıyor; "Yanlış yapıyorsun aptal herif" diye.Birden şuna karar verdim; kendimi değiştirmem gerektiğini.Düşünüyorum ve bu kadar düşünmem gerektiğini düşünüyorum bir de.Artık dünyanın hiç bir espiri kalmadı.Yaşamanın mantığı yok.Hiç bir şey olması gerektiği gibi değilken, ben neden hala yaşama gerekliliği hissediyorum kendimde.Yanlış anlama ey okuyucu.Derdim ölüm değil zaten.Herkes ölebilir, sorun yaşamakta zaten.Ama unutulmuş ve dalında kurtulmuş bir hayatı yaşamakta açıkçası bana pek akıl karı gelimiyor.

Misal hayat yeni tanıdığım sevgili arkadaşım "Hilal" kadar masum değil.E böyle olmayan hayat beni çıldırtıyor.Aslında ben de o kadar masum değil.Hele Hilal kadar hiç değilim.Kusura bakma Hilal.Seni de bu saçma satırların içine sığdırdım.Aptal ve dostluk kelimelerini aynı cümlede kullanmamam gerektiğini öğretti Hilal bana.Yeni tanıdığım bu güzel nadide insanadır dularım hep.

Acımasız işverenlerin sahip olduğu bir iş yerinde "taviz vererek" çalışmak istemiyorum.Be insanlara hizmet etmek için varım.Yoksa üç beş kuruş için yaşamıyorum.Allah hiç bir zaman yaşatmasın bana...

İnançlarımın sarsıldığı aptal bir sürecin koynunda sevişiyorum.Acı veren bir sevişme bu.Umarım kısa sürer.Zaten masum sevgiliden de bihaberim.Satırlarım karamsar olmayı hak ediyor.Öyle değil mi?

Hiç bir şeye inanasım gelmiyor bazen.

İnanmak bana çok uzak gibi geliyor.Ve soruyorum kendime ve Allah'a.

Ne oluyor bana?

Yoksa ben de mi düştüm?

Cevap verin lütfen!